Be senang
Soms is thuiskomen geen plek, maar een gevoel dat je jezelf eindelijk toestaat te voelen ...
Soms is thuiskomen geen plek, maar een gevoel dat je jezelf eindelijk toestaat te voelen.
Ik ben Karlijn. Moeder van drie, bonusmoeder van twee. Samen met mijn gezin, onze hond en paarden woon ik op een heerlijke plek in het groen, midden in de natuur.
Overdag werk ik als regiomanager. Ik ben daadkrachtig, oplossingsgericht en gewend om verantwoordelijkheid te dragen. Zorgen, regelen, vooruitdenken en doorgaan – daar ben ik goed in.
Lange tijd dacht ik ook dat dát sterk zijn was.
En toch voelde ik ergens dat er iets ontbrak. Ik verlangde naar meer rust, meer zachtheid en meer verbinding. Niet alleen met de mensen om mij heen, maar vooral met mezelf.
Dat gevoel schoof ik lange tijd aan de kant. Er was immers genoeg te doen. Werk, gezin, verantwoordelijkheden. Tot mijn lichaam en mijn gevoel steeds duidelijker begonnen aan te geven dat doorgaan alleen niet meer werkte.
Na mijn scheiding begon mijn echte reis naar binnen.
Ik ontdekte hoeveel ik jarenlang had weggestopt. Hoe gewend ik was geraakt aan sterk zijn en hoeveel makkelijker ik het vond om voor anderen te zorgen dan om stil te staan bij wat ík eigenlijk nodig had.
Ik begon aan een coachopleiding en zette mooie stappen in mijn persoonlijke ontwikkeling. Maar ik merkte ook dat ik nog steeds vooral vanuit mijn hoofd naar antwoorden zocht.
En toen kwam Reiki op mijn pad....
Voor mij veranderde daar iets wezenlijks. Praten en begrijpen maakten steeds meer plaats voor ervaren en voelen. Ik leerde opnieuw luisteren.
Naar mijn lichaam.
Naar mijn gevoel.
Naar mijn intuïtie.
Ik ontdekte hoe waardevol het is om niet alles wat je voelt meteen weg te drukken of op te lossen. Om emoties ruimte te geven. Om soms gewoon even stil te staan.
En misschien nog wel het belangrijkste:
om liever te worden voor mezelf.
Reiki is voor mij daarom al lang niet meer alleen een behandeling. Het is verweven geraakt met mijn leven. Het helpt me om bewust aanwezig te zijn, om verbonden te blijven met mezelf én met de mensen om mij heen en om te vertrouwen op wat ik voel.
Niet altijd maar doen. Ook voelen.
Niet altijd dragen. Ook gedragen mogen worden.
Niet harder worden om sterk te blijven, maar juist ruimte maken voor zachtheid.
Vanuit die reis is Be Senang ontstaan.
Een warme plek waar je even niets hoeft. Waar je mag vertragen en voelen. Waar je niet hoeft te bewijzen dat je sterk bent en waar je jezelf misschien weer een beetje opnieuw mag ontdekken.
Een plek waar jij niet degene hoeft te zijn die alles draagt.
Hier mag jij je laten dragen.
En misschien betekent thuiskomen bij jezelf uiteindelijk wel precies dat: jezelf toestaan om te zijn wie je bent.
"Zacht zijn is niet het tegenovergestelde van sterk zijn,
het is wat je kracht laat stromen"